als jongetje van twee
had ik er geen woorden voor
het landschap van wolken slootjes en gras
dat mij naar de vensterbank lokte

het nodigde mij uit om ergens in op te gaan
om ergens in kwijt te raken
en tegelijkertijd bij mijzelf te blijven
het opende een ruimte in mij

terwijl ik op het springkussen
van de wolken stuiterde
werd ik verteld door wat ik zag
gezongen door de wind die het blad
van een zilverpopulier omklapte
in riet en stinksigaren lispelde

ik hoefde het niet te bedenken

die weidse lucht en weilanden voor ons huis
het van de terp afrollen tot alles in mij
bleef draaien bij pake en beppe op de klei
de duinen het bos de golven om in te
duiken en uit op te duiken
zwarte nachten met speldenprikjes licht
van ver weg en lang geleden
alles wat daarna kwam waar ik lijfelijk
aan deelnam

het mij voor de wind
en ertegenin de boeken
en een toekomst intrappen

heeft het mij echt meer geleerd
dan het woordeloze boerenland
dat mij als jongvee
op de stal van thuis achter de ramen
of op de rug in de tuin
met een grasje in de mond
liet kijkgrazen?