De middeis yn Buenos Aires ha wat, witst wol:
Giest de doar út, komst troch de Arneles
der is eins neat te rêden: neat raars oan dysels of oan ’e strjitte
dan ynienen, fan achter in beamke,
komt er tefoarskyn.

In frjemd vuilnisbakje, de iene helte swalkebroer deluxe
de oare ferstekkeling ûnderweis nei Venus,
mei in heale meloen op ’e kop,
streepkes fan in boesgroentsje skildere op ’e hûd,
twa heale skuonsoallen oan ’e fuotten fêstspikere
en yn beide hannen it flachje ‘taksy frij’.

Ha ha! Ik bin de ienige dy’t him sjocht.
want de etalaazjepoppen knypeagje nei him;
de stopljochten skine alle trije himelske kleuren op him
en de sinesapels yn ’e bakken fan ’e keapman
stjoere de blomkes syn kant op.
En sa, heal dûnsjend heal fleanend,
nimt er de meloen ôf om my te groetsjen,
jout my ien fan ’e flachjes en seit:

Ik wit wol dat ik krankjorum, folslein krankjorum bin,
sjochsto de moanne ek omdangeljen troch Callao,
it klubke astronauten en bern dat om my hinne walst,
dûnsje! kom op! flean op!

Ik wit wol dat ik kranksinnich, folslein kranksinnich bin,
ik beseach Buenos Aires oer de râne fan it moskenêst;
en ik seach datsto fertriet hiest,
kom op! flean! fiel!
myn dwile begearte foar dy:

Geskift, gestoard, knettergek!
As de nacht falt oer dy iensume havenstêd,
glydzje ik by de wâlskant del fan dyn tekkens,
kom ik mei in fers en in trombône
en iepenje ik dy it hert.

Gek, un poco loco, ik sjoch se fleanen,
dûk tusken dyn boarsten troch as in idioate akrobaat.
As ik dat wylde hert fan dy ien kear fûn ha
krûp ik it oan, byt ik my fêst, komt it los,
silst it sjen.

En sadwaande nûget de gek my út
om yn syn fantastyske sportfisioen te stappen
hy seit ik race mei dy de diken oer om ’e bergen
mei in sweltsje yn ’e motor!

En út it gesticht wei jubelje se nei ús:
Hoera, hoera, foar de idioaten dy’t de leafde útfûn ha.
En in ingel, in soldaat en in famke
skinke ús in walske of twa.

Kreasklaaide lju gean derút om ús te begroetsjen
en de gek, dy gek fan my, ik snap it net,
dy laat de klokken yn myn holle as er gnysket,
sjocht my úteinlik oan en sjongt súntsjes:

Hâld fan my sa’t ik bin, gek, gek, gek
klamp dy fêst oan dy teare idioatens fan my,
set de ljurkeprûk op en flean, flean, flean mei my mei,
kom, flean, kom!

Hâld fan my sa’t ik bin, gek, gek, gek,
iepenje dyn hert foar de leafde dy’t wy sykje,
foar de totale magyske waansin fan in fernijd bestean,
kom, flean, kom flean op! tra-la-la-la!

Hoera, hoera, hoera! Nuver is hy en gek bin ik, gewoan dwaas, kranksinnich, idioat!

De middagen in Buenos Aires hebben iets, je weet wel:
Je gaat de deur uit, je komt door de Arneles
er is eigenlijk niets aan de hand: niets vreemds aan jezelf of aan de straat
dan plotseling, van achter een boompje,
komt hij tevoorschijn.

Een vuilnisbakkie, de ene helft zwerver
de andere helft verstekeling onderweg naar Venus,
met een halve meloen op zijn kop,
streepjes van een overhemd geschilderd op de huid,
twee halve schoenzolen aan zijn voeten vastgespijkerd,
en in beide handen het vlaggetje ‘taxi vrij’.

Ha ha! Ik ben bijna de enige die hem ziet,
want de etalagepoppen knipogen naar hem;
de stoplichten schijnen alle drie hemelse kleuren op hem
en de sinaasappels in de bakken van de koopman,
sturen hun bloemetjes zijn kant op.
En zo, half dansend half vliegend,
neemt hij zijn meloen af om me te groeten,
geeft me een van de vlaggetjes en zegt:

Ik weet wel dat ik krankjorum ben, volstrekt krankjorum ben,
zie jij de maan ook dwalen door Callao,
het clubje astronauten en kinderen dat om me heen walst
dans! kom op! vlieg!

Ik weet wel dat ik krankzinnig, volslagen krankzinnig ben,
ik bekeek Buenos Aires over de rand van het mussennest;
en ik zag dat je verdriet had,
kom op! vlieg! voel!
mijn hete begeerte voor jou:

Geschift, gestoord, knettergek!
als de nacht valt over die eenzame havenstad
glijd ik langs de oever van je dekens
kom ik met een vers en een trombone
en open ik je hart.

Gek, un poco loco, ik zie ze vliegen,
duik tussen je borsten door als een idiote acrobaat.
Als ik dat wilde hart van jou eindelijk gevonden heb,
omhels ik het, bijt ik me erin vast, komt het los.
Je zult het zien.

En zodoende nodigt de gek mij uit
om in zijn fantastische sportvisioen te stappen,
hij zegt ik race met jou over de weg om de bergen heen
met een zwaluwtje in de motor!
 
En vanuit het gesticht juichen ze naar ons:
Hoera, hoera, voor de idioten die de liefde hebben uitgevonden.
En een engel, een soldaat en een meisje
schenken ons een walsje of twee.

Goedgeklede mensen komen naar buiten om ons te begroeten
en de gek, die gek van mij, ik snap het niet,
die luidt de klokken in mijn hoofd terwijl hij grinnikt,
kijkt me daarna aan en zingt zachtjes:

Houd van mij zoals ik ben, gek, gek, gek,
klamp je vast aan die tere idioterie van mij.
zet de leeuwerikkenpruik op en vlieg, vlieg, vlieg met mij mee,
kom, vlieg mee, kom op!

Hou van mij zoals ik ben, gek, gek, gek,
open je hart voor de liefde die we allemaal zoeken,
voor de totale magische waanzin van een vernieuwd bestaan,
kom, vlieg, kom vlieg op! tra-la-la-la!

Hoera hoera! Vreemd is hij en gek ben ik, gewoon dwaas, krankzinnig, idioot!